Raar volkje...

Begin deze week, op maandagnamiddag om precies te zijn, belde ik het nummer 02-7881200 met een credit card in de hand.
Een telefoongesprek naar dit nummer kost een nette 15 euro.
"Amai dan moet ge nogal naar iemand belangrijk hebben gebeld" hoor ik u denken.
En ja het was een behoorlijk belangrijk telefoontje want dit is het nummer van de Amerikaanse ambassade in Brussel dat ik moest bellen om een afspraak te maken voor mijn visumaanvraag...maar of het 15 euro moet kosten was tot dan toch nog maar de vraag.

Ondertussen heb ik ontdekt waarom elk gesprek naar dit nummer 15 euro kost.
Job creation, daar zijn ze goed in, die Amerikanen.
Ik kwam vanmorgen aan op de Amerikaanse ambassade rond 8u10. Een trots wapperende vlag verraad al van ver waar op de Regentlaan de Amerikanen zich bevinden. Eenmaal aangekomen aan de Regentlaan 27 staan er 2 bewakers op toe te zien dat er niemand het in zijn hoofd zou halen om iets verdacht uit te voeren in de buurt van de trots wapperende vlag. Ik kan wel niet ontkennen dat deze uiteindelijk vriendelijke bewaker me behulpzaam de weg naar het consulaat heeft getoond.
Eenmaal aan die poort aangekomen stond hier een tweede bewaakSTer (in dit geval) om met een oranje fluostift aan te duiden wie ik was en om te checken of ik wel de 15 euro had betaald om een afspraak te maken.
En dan mocht ik aanschuiven in de rij, welliswaar om BINNEN te mogen. Jawel u leest dit goed: je moet hier BUITEN aanschuiven om naar BINNEN te mogen. Ik vraag me af of ze dit in putteke winter ook verwachten van de bezoekers maar vreemd vond ik het in ieder geval (Raar volkje die Amerikanen). De reden waarom we buiten moeten wachten is omdat onmiddellijk binnen je door een detector moet wandelen en alle gsm of andere toestellen waarmee je mogelijks bezwarend materiaal kan verzamelen moet afgeven aan 2 of waren het er nu 3 verwelkomende bewakers.
Dus jawel zoals op de luchthaven, riem uit, schoenen uit, jas uit, ...
Je moest het maar in je hoofd halen om met een mes proberen binnen te komen zekers?
Uiteindelijk werd ik goedgekeurd en mocht binnen weer verder aanschuiven.

Na ca 1u kwam ik uiteindelijk bij een zeer vriendelijke medewerkster van de consul terecht die me vroeg: "What are you going to do in the US?", ik antwoordde met het me voorgeschotelde zinntje van Fullbright: "I am going to the US in an exchange visitor program to work at MGH in Boston as a research fellow". Waarop de medewerkster van de consul: "Fullbright, huh? Congratulations!"
De mensen van de fullbright organisatie hadden dus al gezegd dat we een voordeel hebben door een fullbright status te hebben en blijkbaar klopt dat wel: "Fullbright, huh? Congratulations!" waarop ik zei: "Thanks!" met een brede smile ;-).

Dus een klein uurtje nadat ik binnen was geraakt stapte ik alweer in het zonnetje in onze hoofdstad met een last die van mn schouders viel: Visum Papieren komen volgende week aan! fieuw!