Never Again

Maandag 17 mei 7:00 am

Ik word wakker met wat last in de rug.
Na het weekendje fietsen in Ieper kon ik deze rugpijn alleen maar toewijten aan het fietsen met een zware rugzak op mn rug.
Dus nietsvermoedend stond ik op en ging naar het werk.
Nog 8 dagen en ik zou mijn doctoraatsthesis moeten verdedigen.
Mijn presentatie moest hier en daar nog wat worden bijgeschaafd en voorts kon ik niet veel meer doen dan de literatuur doornemen.

Dinsdag 18 mei 2:30 am

Een vreselijke rugpijn maakt me wakker en doet me al rollend, kruipend en kermend van de pijn in bed niet weten of zitten, liggen, staan, springen de beste manier is om de pijn weg te krijgen. Ik besluit Koen te bellen (hij was van nachtwacht) om te vragen wat er in hemelsnaam aan de hand kon zijn. Hij raadt me aan wat rond te lopen en beloofd tegen de morgen eens te checken wat het kan zijn.
Na een half uur tot een uur vind ik precies weer een ok-houding in bed en slaap nog tot een uur of zes. Wanneer Koen thuiskomt en me onderzocht heeft, raadt hij aan Brufen te nemen zolang de pijn ondraaglijk is.
Dus onder de Brufen lees ik mijn literatuur van mn thesis. Mijn maag lag helaas wel als gevolg van de Brufen helemaal overhoop dus eten kreeg ik niet gemakkelijk binnen, maar drinken! In mn heel leven dronk ik op een dinsdag nog nooit zoveel als op deze dinsdag.

Woensdag 19 mei 1:45 am

Wederom wordt ik kermend van de pijn wakker. De vorige Brufen was duidelijk uitgewerkt. Koen verschiet ook van de impact van de rugpijn en is vooral ongerust omdat nachtelijke rugpijn een zeer verontrustende vorm van rugpijn is. Toch besluit hij dat bij meisjes van mijn leeftijd de voornaamste oorzaak van lage rugpijn 'stress' is. Mmmm nog 6 dagen tot mijn thesisverdediging, dus stress zou kunnen maar ik geloof er geen bal van en stel voor om eventueel toch eens een NMR scan te nemen (aangezien we toch bij de bron werken). Koen lacht me bijna uit en blijft bij de behandeling: Brufen.
Dus weer slik ik Brufen door de dag, drink enorm veel, en besluit zeker vlak voor ik ga slapen deze keer nog een goeie dosis te nemen zodat ik na 3 nachten toch nog eens kan doorslapen.

Donderdag 20 mei 6:45 am

Opgelucht wordt ik pas wakker vlak voor de wekker gaat en ondanks dat ik zo nu en dan wakker werd met lichte rugpijn heb ik behoorlijk goed kunnen slapen.
Nog 5 dagen tot de thesisverdediging en langzaamaan kom ik de dag door met minder Brufen.
Mijn presentatie is ondertussen af. Mijn literatuur bijna verwerkt. De receptie is in orde. De zaal is gereserveerd. De keuken is beschikbaar. De boekjes zijn gedrukt. De inschrijving aan KUL is gebeurd. De bewegwijzering wordt voorzien. Alles lijkt in orde te zijn. Nog enkel de literatuur van mijn juryleden eens doornemen en meer ga ik niet kunnen doen.
En de rugpijn blijft bij wat stramme licht pijnlijke spieren.

Vrijdag 21 mei

Nog 4 dagen tot de thesisverdediging en er staat ons een schitterend pinksterweekend te wachten. Volle bak zon, 25 graden en meer, en mijn plan is duidelijk niet om in de tuin te gaan liggen. Ik heb nog 4 dagen de tijd om literatuur van juryleden te lezen. Koen is van weekendwacht dus zaterdag, zondag en maandag worden voor ons beiden werkdagen.

Zaterdag 22 mei

Een schitterende zonnestraal doet ons beiden op tijd wakker worden. Vol goeie moed rijd ik de berg naar het labo op. Ik begin te lezen. Nu en dan een vlaag van stress die me overvalt. Ik besluit dat ik wel degelijk licht autistisch moet zijn: het idee dat ik niet weet welke vragen dinsdag gaan komen doet mijn maag draaien van de stress. Maar ik probeer zo rustig mogelijk alles te doen om te voorkomen dat ik met mijn mond vol tanden sta en lees, lees, lees.
s Middags is een picknick rond de vijver met Koen een welgekomen afwisseling van de zwarte letters op papier die voor mn ogen flitsen. We genieten beiden van het zonnetje, lachen een beetje met een kind dat de zonnebril van haar mama bijna in de vijver gooit, en praten over alles behalve werk :-).

Zondag 23 mei

Zelfde scenario als zaterdag met het verschil dat er mij na deze dag nog 1 dag rest en dan is er no way back.

Maandag 24 mei

Terwijl ik nog een laatste dag zo veel mogelijk interessante literatuur die mogelijks tot een vraag kan leiden doorneem krijg ik een mail van een van de juryleden, gericht aan mij en mn promotor.
Hij vraagt hoedat het morgen precies zal verlopen tijdens die thesisverdediging.
W mailt hem terug dat ik 45 min de tijd heb om mn thesis voor te stellen aan de jury en het publiek. Dat er dan ongeveer 15 min per jurylid vragen kan worden gesteld en dat gewoonlijk aangezien het een publieke verdediging is de kandidaat niet tot het extreme wordt 'gegrild'. Maar dat ook volgens hem deze 'grill' gerust wat meer mag zijn dan medium-rare.
Ik bevestig hierop dat ik inderdaad 45 minuten de tijd heb om mijn werk voor te stellen en dat ik op welke vraag dan ook naar best vermogen zal antwoorden.
Enkele minuten later krijg ik een nieuwe mail binnen van het jurylid met de vraag of ik 'rare of well done' prefereer. :-) Ik kan de humor wel apprecieren, laat weten dat ik normaal gezien well done preferereer maar dat ik mogelijks tijdelijk mijn voorkeur wil wijzigen.
Dit emailverkeer deed me ergens tot rust komen en ik besloot dat ik gewoon mijn uiterste best - en niet meer dan dat - kon doen.

Dinsdag 25 mei 6:45 am

Een verrassend goede nachtrust, een voormiddag rondtriepelen (lees: geen 2 seconden kunnen zitten van de adrenaline, stress, zenuwen, ...), op en af gerij naar de zaal in het kasteel en terug naar huis en naar het labo voor de boekjes en terug naar het kasteel...

12:30

De man van de technische dienst geeft me nog wat uitleg over de lichtknopjes, projector, geluid, micro, ...

12:45

Ik kleed me nog snel om voor mijn act de presence

13:00

De eerste mensen stromen al toe: Koen zn ouders, vrienden uit Meise, mijn broer, ...
Koen zn mama begint al volop foto's te trekken terwijl ik niet weet of k best zou zitten of staan of rondlopen of nog snel naar t toilet zou gaan of ...

13:15

Het auditorium begint al goed vol te lopen. Olivier G. is zelfs vanuit Frankrijk gekomen om de verdediging te zien. Het doet deugd om te zien hoeveel mensen er zijn om je te steunen op wat tot dusver het meest stresserende moment uit mn carriere is geweest.

1:25 pm

Ik vraag nog snel wat tips aan mensen die pas dezelfde situatie hebben doorstaan en ze vertrouwen me toe: rustig blijven en straks ga je zeggen 'was het dat maar'.
Ik toon hen een zeer ongelovige blik, maar moet dan naar mn plaats want het is eindelijk tijd om te bewijzen dat ik een PhD degree waard ben.

3:45 pm

In een roes heb ik de presentatie gegeven, vragen beantwoord, en een diploma in ontvangst genomen. Het besef komt later wel vermoed ik.
Ik bedank nog enkele mensen in mn speech en dan is het eindelijk tijd om te genieten van iedereen die aanwezig was, van cava en hapjes, van mensen die me proficiat wensen, van kadootjes krijgen, van trotse ouders, tantes, broer , van collega's die me toevertrouwen dat ik het echt wel goed had gedaan, van complimentjes in ontvangst te nemen van mensen met een enorm wetenschappelijk palmares, ...

6:00 pm

Als appreciatie aan de twee buitenlandse juryleden van tot in Leuven te komen en omdat het eten in de boardroom ook buitengewoon goed is gaan Koen en ik nog mee eten. We genieten van de superlekkere wijnen, de mooi afgewerkte heerlijke gerechten, spreken uiteraard veel over wetenschap maar ook over voetbal, kinderen, vakanties, schoonfamilies, vulkaanuitbarstingen, politiek, ... Er wordt gelachen, gegeten, gedronken (zelfs gewerkt ;-)).

9:00 pm

Collega's wachtten op Koen en mij om nog een glas te heffen. Om een - achteraf bekeken - geweldige dag op een zalige manier af te sluiten. Ik ben moe, doodmoe, maar tevreden, gelukkig, 'freeze the time'.

Een doctoraat afleggen: 'was het dat maar', maar ... never again!