home alone

Mijn roommate is afgelopen weekend verhuisd.
Haar job hier in Boston kwam in het gedrang door de slechte beurzen
en aldus heeft ze ontslag genomen en een nieuwe job gezocht en gevonden!
Maar niet in Boston, wel in NYC.

Sinds vrijdag vertoef ik dus officieel alleen in het apartement at Bowdoin street.
Alleen en vanaf nu ook zonder deurmat, 2 persoons zetel, kookpotten, bestek, glazen, borden, stofzuiger, ...
en binnenkort ook zonder wireless router. (Esther heeft besloten van deze nog even te laten staan zodat ik dit
bericht vanuit mijn bed kan typen) :-)).
Een onverwachte wending dus en ook voor mijn budget want nu moest ik alsnog mijn eigen 'cutlery' aanschaffen.

Gelukkig zijn er hier zaken zoals Sears, Macy's, Costco, Wallmart, Target, ... waar je alles wat je nodig hebt in het huishouden vindt. En dus trok ik op donderdagnamiddag snel even met Wim's auto naar Cambridge side Galleria: in Sears kocht ik veel te dure borden, maar wel goedkope glazen en een spotgoedkope set van kookpotten inclusief messen en inclusief kommetjes MET dekseltjes. Ik had ook dringend een set lakens met kussenslopen voor de Wallmart kussens van de camping trip nodig en aangezien Koen Nelissen zijn fietspomp niet werkt op de kleine 'sepapkes' van mijn voorste fietsband, kocht ik ook een nieuwe goedkope handpomp.

1 winkel en 'all set'.

en op vrijdagavond maakte ik spaghetti in mijn nieuwe supergoedkope kookpotten :-)

Tussendoor moet misschien ook nog even vermeld dat 'home alone' zijn ook serieuze nadelen heeft:

Op vrijdagnamiddag had ik aan Wim beloofd van hem af te halen aan de luchthaven met zijn eigen auto.
Omdat ik op donderdag geen tijd meer had na het 'shoppen' om mijn spullen thuis af te zetten besloot ik van deze voordat ik Wim ging halen nog snel even te droppen.
Alles goed en wel, met de drie redelijk zware pakketten 'cutlery' nam ik de lift tot op het 3de verdiep.
Ik neem mijn sleutels en zet pakket 1 binnen. Ik loop terug naar buiten voor pakket nr 2 en...ja lap... mijn sleutels lagen nog binnen! Ik bel snel naar Esther die ondertussen wel al in NYC moet zitten om te vragen of haar vriend toevallig kan langskomen met haar sleutels maar tot overmaat van ramp neemt Esther niet op. Dus ik snel naar beneden en daar kom ik een vrouw van middelbare leeftijd (welliswaar met een zware tremor) tegen. Ze is zo vriendelijk van haar zus (die eigenlijk in het apartement woont, zijzelf was slechts op bezoek) op te bellen om te vragen of er iemand is die ik op mijn beurt kan contacteren om mijn deur te komen opendoen. Ze geeft me een nummer door en waarschuwt me nog dat als er niemand is ik wellicht een slotenmaker moet bellen maar moet zien dat die mij niet in 't zak zet'. Ik bel het nummer van de apartementsblok op en daar gaan ze navragen of er nog iemand in t gebouw aanwezig is. En na enkele minuten hoor ik een zware mannenstem vragen: " who locked himself out?". "ME!". De man was boven aan de airco aan t werken en vroeg waar mn sleutels waren, Ik antwoord hem dat ze binnen liggen waarop hij vraagt of er toevallig een raam openstaat. Sinds ik hier in Boston woon staan mijn beide slaapkamer en 1 badkamer raam continu open. Ik heb graag wat verluchting in de kamers. Dus proberen we het raam langs de trap open te krijgen zodat ik op het 'fire exit' balkon kan geraken om vervolgens door mijn raam 'binnen te breken'. Na een tijdje te hebben geprobeerd om het raam dat potdicht blijkt te zitten open te krijgen bedenkt de man dat er ook een fire exit deur moet zijn (hadden we dat eerder geweten!). Ok ik dus door de deur via het balkon en met een zeer elegante 'duikbeweging' via mijn raam binnen. Ik snel naar de keuken en grijp mn sleutels: yes! Dan open ik nog de deur om de man te bedanken voor zijn diensten: "Oef I'm in!". Hij lacht en vraagt of ik misschien toevallig een paperclip heb liggen om hem te helpen met het fixen van de airco en daarop loop ik naar mijn kamer (met de sleutels in mijn hand). Ik leg de sleutels op mn bureau terwijl ik alles snel doorzoek maar kan niet dadelijk een paperclip vinden. "No worries" en weg is de man. Ondertussen had ik heel wat tijd verloren en Wim zou snel arriveren op de luchthaven dus ik loop naar beneden naar Wim z'n auto en realiseer me: mijn sleutels liggen nog op mijn bureau!! My god, serieus ik was tot nog toe nog maar 1 keer mijn sleutels vergeten terwijl ik beneden de was ging doen en nu 2 keer op nog geen kwartier tijd. Maar ok, ik terug naar boven, via de fire exit deur, balkon, raam, binnen! Neem de sleutels van m'n bureau en loop naar buiten. Ik vertrek met de auto en draai Cambridge street op wanneer ik me realiseer: GSM! Wim zal wellicht bellen als m aangekomen is dus...hup naar binnen!

Uiteindelijk ben ik op Logan International Airport te Boston geraakt. En nog wel ruim op tijd, zeer ruim. Ik heb zelfs nog een rondje moeten rijden omdat je niet mag stilstaan met de auto aan de terminal. Maar toch het was een behoorlijk hectische namiddag.

Helaas is het verhaal nog niet ten einde.

Op zaterdagmorgen, nog geen 24 uur nadat ik dus mezelf 2 keer had buitengesloten stond er een experiment gepland. We gingen vroeg beginnen en hadden om 7:30am afgesproken in het center. Ik was dus zeer vroeg uit de veren, vooral ook omdat ik met de fiets wou gaan maar herinner u, mijn voorste fietsband was nog plat. Maar ik had nu een pomp gekocht en besloot de band ineens goed op te pompen. Na 5 min was de fietsband gefixt. Ik denk nog even na of ik alles heb: badge, sleutels...oooh fock nee...mijn sleutels lagen nog binnen!!! Hup naar boven, fire exit deur, balkon,....*

En vanaf nu hangt er een bericht op de binnenkant van de deur, op zijn Michael Porcu's (jaja Michael ik weet nog goed dat bij u op kot ook zoiets hing): "Annelies, do you have your keys??"

En het rijmt nog ook!


*nvdr: hoe in te breken in m'n apartement is jullie hier medegedeeld in ALLE VERTROUWEN ;-)