Belgie

ongeveer een maand geleden kregen we een mail terug van een wetenschappelijk tijdschrift:
Artikel niet aanvaard: 3 reviewers gaven hun kritiek. Reviewer 1 was heel positief. Reviewer 2 was dan weer negatiever en vroeg een controle experiment. Reviewer 3 was gematigd positief maar vroeg ook nog hetzelfde controle-experiment.
Gevolg: ik werd 'genoodzaakt' een TMS experiment te doen in Belgie, gedurende 1 week.

2 weken geleden boekte ik de vlucht naar Belgie.
Vlucht AC 832 van Montreal naar Brussel op zondag 24 oktober.
Dus maandagmorgen landde ik in Brussel.
Bijna 4 maanden was mijn bekende omgeving: Bowdoin, Staniford, Navy Yard, Charlestown, Cambridge, the salt en pepper bridge, Beacon Hill, Government center, ...
En toen kwam ik met de trein richting Leuven uit de zaventemtunnel: een ietwat bevreemdende blik in het rond: ah ja, zo zag dat er uit, veel groene vlaktes hier...
Nog vreemder was het station van Leuven uitwandelen. De stad waar ik jaren studeerde, doctoreerde en feeste ;-), op dat moment besefte ik dat het echt al lang geleden was dat ik in Belgie was geweest...bijna 4 maanden dus.
Ik vertrok recht naar het labo, met een spannend hartje toch wel om al mijn collega/vrienden te zien.

Eenmaal aangekomen met de bus kwam ik via de ondergrondse gasthuisberggangen aan de liftenblok. Al een 1ste grote verandering in vergelijking met de liftenblok in Martinos Center: ik en mijn bagage pastten maar net in de lift! Serieus waar, de lift is echt klein hier in Belgie. En dan was er het blije wederzien met mijn collega's in t labo hier. Iedereen was precies wel heel enthousiast van mij te zien. Ik ontmoette ook voor t eerst mijn thesisstudent, M, die eigenlijk al 2 maanden voor mij aan t werken is vanuit Belgie. Na wat problemen met de experimentele opstelling hebben we toch data kunnen verkrijgen, enige minpunt: het was 20u eer ik op t labo kon vertrekken om dan eindelijk naar huis te gaan en mijn verloofde te zien :-).

Ik had vorige week al beslist van frietjes te gaan eten op maandagavond, samen met Koen. Dus hij was er gaan halen en om 20u15 belde ik enthousiast aan onze deurbel. Een 'boe' ontsnapte uit mijn mond wanneer de roommate T de deur opendeed ipv Koen. Uiteindelijk vonden onze blikken elkaar in de keuken, een innige omhelzing en dito kus later zat ik sinds bijna 4 maanden weer aan de keukentafel van ons -toch wel groot en door Koen netjes opgeruimd - huis.
En beetje vreemd maar oh zo zalig! Wat ben ik toch een gelukzakske!

Op dinsdag had ik dan weer met vriendjes van Biochemie afgesproken om naar de 'peperkesman' (lees: kebab) te gaan. Simon (de peperkesman) was precies ook wel heel blij van mij te zien: hij had peperkes met kaas in de oven gezet, daar kwam nog een stuk brood bij, dan kregen we ook nog een schotel met frieten en 2 minuten later ook nog eens een rode fles wijn: allemaal van het huis! Het was supergezellig, leuk om iedereen nog eens terug te zien, en vooral heel leuk om te zien dat iedereen nog dezelfde was gebleven. Gelukkig maar dat ik niet te veel mis en dat de mensen niet te veel veranderen terwijl ik in Boston zit.
Na de kebab gingen we dan nog even langs na de volleybaltraining in kessel-lo om mijn 'oude ploegmaatjes' van vorig jaar terug te zien. De sfeer is blijkbaar nog altijd wel dik in orde in de ploeg, de nieuwe trainer doet het goed, en iedereen wacht al ongeduldig op de dag dat ik terug op t plein sta...of zo zeggen ze toch :-). Ik nam met veel trots mijn jasje met mijn naam en nummer in ontvangst. Een ideaal jasje om te sporten in Boston in een mooi blauw kleurtje.

Op woensdag wou ik dan eindelijk toch nog eens gaan lopen (om mijn conditie dan toch enigszins op peil te houden), maar zowel Koen als een vriendin van de volleybal E konden niet mee die avond. Gelukkig was er dan wel nog T., de roommate die de deur maandagavond opende. T. wou wel gerust mee voor een 6.5km toer aan de vaart, voor hem op 't gemakje, voor mij uiteraard 'vollenbak'. Na het lopen haastten T en ikzelf ons naar de Hungaria in Leuven, want daar had collega C. een tafel gereserveerd om met alle mensen die mij niet vergeten waren nu ik in Boston zit iets te gaan eten. We aten met velen Mechelse koekoek, dronken de speciale cocktail van het huis en wijn en water want de cocktail steeg al te snel naar t hoofd na de 6.5km gelopen te hebben.

Een dagje later was het afgesproken om met mama, papa en mijn broer M. te gaan eten in 'THE boardroom'. HET restaurant bij uitstek om eens dat extraatje beter te eten. Maar u hoort het al, elke dag uit gaan eten, vereist ook weer een 'workout' om mijn vormpeil te behouden. Dus om 18u30 ging ik nog snel met volleybalmaatje E. langs de vaart 2 toerkes lopen. We deden 7km in een 35tal minuten. Voor de eindjeaarscorrida 26 december moet het nog sneller maar de basis is er toch al. Ik kwam thuis rond 19u15 toen ik T. en mijn mama samen in de zetel naar het nieuws zag kijken. Mijn papa en Koen waren de gordijn in T's kamer aan t maken en ikzelf kroop snel onder de geweldig zalige regendouche die ik deze week heb kunnen gebruiken thuis. Deze ga ik wel degelijk missen in Boston. Ik voel de stralen nu al pijn doen ;-). Gezellig, kleine gerechtjes, aangepaste wijnen,... En al duurde het ietwat te lang eer de gerechten elkaar op volgden toch was het enorm plezant om samen in dit chiquere restaurant te eten.

Maar nu, vrijdagmiddag, ben ik moe! Uitgeput van een week hard doorwerken (een tijdsdruk van 5 dagen is toch niet niks), van alle etentjes, iedereen terug te zien, en vooral van te laat in mn bed te zitten met een jetlag die zich op een wel heel speciale manier manifesteerde. En nu vanavond, vertrekken we naar Oosterhout in Nederland voor een familie weekend met de familie Ameloot. Ik kijk er enorm naar uit om de kleine gastjes terug te zien, waarvan 1tje zelfs voor het eerst sinds hij geboren is in juli.
Het is wel te hopen dat de kleine M. mij morgenvroeg een beetje laat uitslapen ;-).